Op Paaszondag werd ik van mijn fiets gelanceerd door een kei en een te hard ingedrukte voorrem. Terwijl ik het bospad achter het kasteel onderaan onze toegangsweg afdaalde, vloog ik heel even door de lucht en voor ik me realiseerde wat er was gebeurd, lag ik languit op het karrenspoor. Ik bleef een paar minuten verdwaasd liggen, want ik had nauwelijks de tijd gehad om te beseffen waarom ik daar lag en niet meer op mijn fiets zat. Het deed behoorlijk zeer, ik was plat op mijn buik geland. Maar ik krabbelde overeind, voelde eigenlijk niet zo veel meer, stapte weer op mijn fiets en voltooide mijn fietsrondje. De zon scheen! De koeien in de verte keken me wel heel raar aan. Dat doen ze altijd als ik langskom, want ze zijn fietsers niet gewend. Maar een vliegend mens hadden ze denk ik nog nooit gezien! Wat mij betreft was het ook meteen de laatste keer dat ze zoiets zagen.
De volgende ochtend haalde ik een flinke voorraad arnica tabletjes en ik had wel pijn midden in mijn borst, maar verder ging alles goed, dacht ik. Halverwege de week verschoof de pijn van mijn borstbeen naar mijn ribben, precies onder mijn borst. De pijn werd erger en erger en tegen het weekend was ik er wel aan toe om een arts te zien. Maar de huisarts is niet meer bereikbaar op zaterdagochtend. De secretaresse is weg bezuinigd, afspraken moet je nu maken via een online platform. Dus ik moest nog even afwachten. Ik ging zwaar aan de paracetamol, vooral om goed te kunnen slapen. Maandag moest er zwaar werk worden verricht in een wei (iets met een elektriciteitskabel die moest worden ingegraven). Ik ontzag mijn rechterkant, maar onder het motto vele handen maken licht werk, hielp ik toch mee. ’s Avonds was ik op.
Toen besloot ik dat het nu wel welletjes was geweest. De camping moest open, zeker! Maar ik moest mezelf echt rust gaan gunnen. Anders zou ik binnen no time nog veel verder van huis zijn. Er moest nog heel veel gebeuren, maar het moest maar even zonder mij. En zware dingen tillen moest iemand anders maar even voor mij doen. Ik moest in de middag gaan rusten en mijn lichaam laten genezen! De volgende dag stond ik op, met nauwelijks pijn. De beslissing om te luisteren naar het overduidelijke signaal dat mijn lichaam aangaf, was kennelijk helend geweest. Een arts heb ik niet meer opgezocht, een gebroken of gekneusde rib, er wordt toch niks mee gedaan. Sindsdien gaat het gelukkig elke dag beter. We zijn nu drie weken verder en ik heb nauwelijks meer pijn. Behalve als ik op mijn borst ga liggen, en als ik erg veel kracht zet met de rechterarm. Sommige yoga houdingen sla ik voorlopig over.
Onderschat nooit de kracht van duidelijke keuzes, bij voorkeur ten behoeve van jezelf!
