Sinds afgelopen voorjaar ben ik dagelijks in beweging gekomen. Allereerst noodgedwongen: een bejaarde hond kan je beter in de ochtend uitlaten als het nog net 25 graden is, dan in de middag bij 40 graden. We sjokken samen de berg op, want in een beetje vlot tempo wandelen kan ze niet meer. Bovendien, op aanraden van Bianca van Place of Calm, deed ik elke ochtend 20 minuten yoga. Ik stond er extra vroeg voor op. Mijn lichaam protesteerde in alle toonaarden tegen het harde werken in ondraaglijke hitte, tegen lange autoritten naar Nederland voor een uitvaart en door het verdriet om mijn overleden schoonmoeder. De yoga hielp me de stijfheid te verminderen en me met minder pijn de dag door te komen.
Een half jaar later is het nu niet meer de vraag of ik yoga doe. Ik doe het gewoon, want als ik het niet doe zit ik anders in mijn vel. Strakker, gespannen en met een zeurende onderrug. Elke ochtend even landen in mijn lichaam en dan op een zachte manier in beweging komen. Ik hoor Bianca elke ochtend in mijn oren zeggen dat ik leer te luisteren naar wat mijn lichaam mij vertelt. Ik dacht altijd dat dat iets abstracts was, dat ik een betekenis moest zoeken achter de zeurende onderrug of de chronische tennisellebogen. Een betekenis die ik nooit vond. De ene dag kan ik mijn been verder strekken dan de andere, de ene dag voelt mijn onderrug soepel de andere dag is ze stijf als een plank. Waarom? Ik heb geen flauw idee.
Toch luister ik inmiddels wel degelijk, want ik neem mijn lichaam en de beperkingen die ze aan geeft in acht. Ik hoef er niks mee te doen. Ik heb een manier gevonden om elke dag even verbinding te maken met mezelf. Het is een hele concrete verbinding, want het gaat niet om de betekenis die ik geef aan wat ik voel. Het gaat er om dat ik voel hoe ik er op dat moment bij zit, lig en sta. En ondanks dat dat het niet altijd positief is, helpt het me om te ontspannen. Ik geef aandacht geef aan mijn grenzen, zonder ze op te rekken. Grenzen die de rest van de dag dan niet meer zo van zich hoeven te laten horen, ze hebben mijn aandacht al gehad.
Dat half uur aandacht voor mijn lijf, voor hoe ik ben opgestaan, voor mijn gemoedstoestand, is wonderlijk goed genoeg. Het helpt me met minder ochtendhumeur en meer plezier in de receptie te gaan zitten, onze gasten te begroten, ze oprecht te vragen hoe hun verblijf is geweest en hun antwoord echt tot me te nemen. Ik heb minder koffie nodig om wakker genoeg te zijn. Ik ben aanwezig en dat reikt verder dan mijn lichaam. In combinatie met regelmatig in de middag rust nemen, levert het me een ontspannen seizoen op, waarin ik meer dan ooit heb kunnen genieten van het camping eigenaar zijn en het onze gasten naar hun zin te maken.