Op vrijdag 5 juni stappen mijn lief en ik in de auto. We gaan een dagje uit, even op en neer naar Parijs, of eigenlijk naar Elancourt, nog ten westen van Versailles. Ons oudste kind studeert daar aan een filmacademie. Ze heeft die dag haar eindejaarsvoorstelling; een monoloog van 15 minuten. Het is een geschenk dat we samen, midden in het camping seizoen een hele dag weg gaan, afgezien van onze wekelijkse vrije dag. Dankzij een keigoed team, met hele lieve en professionele mensen wordt dit mogelijk gemaakt.

We hebben die ochtend als we wegrijden nog nauwelijks een vermoeden van wat de dag ons zal brengen. Xanthe heeft angstvallig geheim gehouden wat ze gaat spelen. De heenreis verloopt zeer voorspoedig, met alleen wat gebruikelijk langzaam rijdend verkeer zodra we op de A86 bij Parijs aankomen.

We lunchen samen bij een heerlijk Koreaans eettentje voor weinig geld.
“Ben je zenuwachtig?” vraag ik haar.
“Nee, eigenlijk niet, ik heb vooral heel veel zin!”

Om half 2 zijn we bij de grote studio van Xanthe haar school. Ze heeft de poster met de aankondiging weggehaald zodat we de titel niet zien. We kijken naar de monoloog van een klasgenoot, zij speelt de sterren van de hemel. Dan moeten we buiten wachten, de zaal wordt omgebouwd. We horen wat soundchecks, Whitney Houston klinkt keihard. Om half 4 mogen we naar binnen. Mijn handen trillen van de zenuwen.

Het wordt donker, Xanthe komt oplopen. Licht aan, ze zit op een bed: “Je m’appelle Roza…”

De tranen spuiten uit mijn ogen. Daar staat mijn kind van 20, helemaal alleen op het toneel, mij, haar moeder, te spelen. En zichzelf als zevenjarige, die me vraagt of ik dood ga. Ze speelt de sterren van de hemel. Gedragen door haar technische team van eerstejaars studenten theatertechniek, die geen enkele cue missen. Ik huil tranen met tuiten, terwijl ik probeer om de voorstelling, haar spel, helemaal in me op te nemen. Ze eindigt met het nummer Blijf van Wende, en precies als ze het woord ‘leef’ zingt, stapt ze door de deur. De halve zaal huilt met me mee.

Natuurlijk had ik een donkerbruin vermoeden toen Xanthe mij afgelopen november opeens vroeg om mijn boek Ik ben Roza, naar haar op te sturen. Ik vroeg haar later nog of ze het had kunnen gebruiken.
“Nee, dat was veel te ingewikkeld mam.” En ik geloofde haar. Maar ze had er wel op aangedrongen dat we allebei naar de voorstelling moesten komen. Na afloop zegt ze dat ze zo bang was dat ik het er niet mee eens zou zijn. Gelukkig kan ik dat snel uit haar hoofd praten.

De hele terugreis, die vijf uur duurt, zijn we er stil van. Het is nauwelijks te bevatten. Mijn boek, mijn tekst heeft haar geïnspireerd om een eigen theater voorstelling te maken. Mijn roman is zojuist in première gegaan! Die nacht kan ik slecht slapen. Haar spel speelt zich weer af in mijn hoofd. Ik vind het ongekend dapper wat ze heeft neergezet. Ze is echt een maker in alle opzichten van het woord. En ze heeft zo veel lef getoond! De teksten vertaald, de essentie haarfijn gekozen en de hele regie en decorontwerp op zich genomen. Ze heeft zich laten helpen, ze was oprecht blij met haar team. Ik ben zo verschrikkelijk onder de indruk en geraakt!