Er is iets bijzonders, iets magisch gebeurd! Terwijl ik ga zitten in mijn atelier, om hierover te schrijven, met uitzicht over het dal, waar zojuist een hele heftige onweersbui tekeer ging, strijkt er een jonge koolmees in mijn vensterbank neer. Hij (of zij) ziet me niet. Hij weet nog niet hoe hij moet zingen, maar hij laat zijn stem horen, uit volle borst. Ik bevries, hij schreeuwt nog wat verder en vliegt dan weg. Ongebreidelde natuurkracht!

Ik heb de afgelopen tijd me naar binnen gekeerd. Ik oefen namelijk met mijn antennes inklappen, zodat ik minder ‘last’ heb van alles wat er in mijn omgeving gebeurd. Ik richt me minder op alles in mijn omgeving en meer op mijn eigen binnenwereld.  Dat is goed, want ik zorg voor mezelf. Ik ontdek hoe bij mezelf te zijn. Ook als het niet leuk is.

Tegelijkertijd voel ik me down. Alsof ik onder een stolp leef. Ik lijk het contact met mijn uitbundigheid, mijn vrolijkheid, mijn harde lach, verloren. Misschien ben ik wel wat te veel naar binnen gekeerd? Ineke Verdoner komt een kleine week op de camping verblijven om workshops stembevrijding te geven. Ze leert me in een uur tijd, hoe ik mezelf welkom kan heten in het hier en nu. In dit leven, genietend van het uitzicht. En hoe ik als ik hele simpele zinnen zing, verbinding maak met mijn innerlijk vuur. Mijn uitbundigheid, mijn levensvreugde. Door mijn kaak los te laten tijdens het zingen (wat heel vreemd voelt), wordt er een verbinding gemaakt tussen het keelchakra (dat staat voor het uiten) en het wortel chakra (de basis van het alles)!

Hier ben ik!
Ik ben Floor.
Jij bent hier, jij bent Floor.
Welkom, welkom, Floor.
Jij bent welkom hier!
Jajajajajajajaah! Jajajajajajajaah! (2x)

De volgende dag word ik wakker met een ongelooflijke energie. Ik voel me sinds lange tijd uitgerust ondanks een hele korte nachtrust! De volle maan schijnt in boogschutter, ten teken van een nieuw begin. De wielewaal laat erg veel van zich horen, dat weekend. Weer een dag later word ik wakker van iemand die me in mijn droom roept: “Floor!”. Niet dringend, wel bevestigend.

En nu zing ik telkens als ik wandel. Of alleen thuis ben. En elke keer als ik dat doe, en mijn kaak los laat, voel ik weer die verbinding. Kan ik blij zijn. Of juist helemaal niet. Maar het mag er zijn, tranen mogen stromen. En ook als ik huil mag ik zingen. Hoewel die combinatie wel lastig is, omdat je keel helemaal dicht geknepen wordt van verdriet. Maar het geeft niks. Niet de kwaliteit telt, maar dat je geluid voort brengt. Mijn eigen stem, die mag er helemaal zijn!