Sinds een paar maanden heb ik een abonnement op een online ruimte van Bianca Coorengel: Place of Calm. Deze plek reikt me middelen aan om beter in mezelf te landen, mijn zenuwstelsel te kalmeren en zo letterlijk beter in mijn vel te gaan zitten. Geen overbodige luxe!
Van ‘nature’ ben ik gewend om al mijn aandacht op de buitenwereld te richten. Vanaf het moment dat ik wakker ben check ik eerst hoe het met de wereld en de mensen om me heen gaat. Dat gaat volledig onbewust. Het heeft ongetwijfeld iets te maken met het niet al te veilige gezin waar ik in opgroeide. Afstemmen met mezelf en nagaan hoe het met mij gaat, doe ik nauwelijks. Tenzij ik er bewust de tijd voor neem, oefen met meditatie en yoga nidra. Bianca Coorengel biedt in Place of Calm tal van mogelijkheden om te oefenen. Van hele kort check-in’s tot langere yoga nidra en yin yoga sessies.
Als ik in Parijs moet overstappen met de metro van Gare du Nord naar Gare de Lyon word ik me intens bewust van dit naar buiten gerichte mechanisme. Als ik me door de tunnel onder de perrons spoed, als ik de juiste trap zoek, zodra ik door de deuren de metro in stap stem ik me af op de overige passagiers, wie loopt er naast me, wie komt me tegemoet, wie zit en staat, wie stapt er in. Hoe zien ze er uit? Wat doen ze? Hoe kijken ze mij aan, of negeren ze mij juist? En als ze mij negeren hoe kom dat dan?
En dan valt opeens het kwartje. Ik mag hen ook compleet negeren. Ik hoef helemaal niks met deze mensen. Ik mag mijn antennes inklappen. Het is niet nodig om te weten of de dame naast me een ochtendhumeur heeft, of de meneer op het klapstoeltje naar me wil glimlachen. Ik mag mijn aandacht naar binnen richten. In principe is het hier veilig. Natuurlijk, het is Parijs en op het station wemelt het van de zakkenrollers, als ik de waarschuwingen mag geloven. Maar het is in ieder geval veilig in mij, daar mag ik echt van uit gaan. Kennelijk is dat alles behalve vanzelfsprekend.
Gelukkig heb ik inmiddels de middelen tot mijn beschikking om me bewust te worden van hoe dit mechanisme werkt en hoe ik het kan veranderen. Dat gaat langzaam, stapje voor stapje. Maar het helpt om elke dag de tijd te nemen daarvoor. En het stemmetje dat elke ochtend nog zegt dat het niet nodig is, te negeren. En steeds meer te luisteren naar een andere innerlijke stem, eentje waar lang niet naar geluisterd is. Door naar haar te luisteren gaat er een hele nieuwe, innerlijke wereld voor me open, die het ontdekken meer dan waard is.
