De winter is niet mijn tijd. Ik kom tot bloei in de zomer. Niet zo gek met zo’n vurig sterrenbeeld als Leeuw, ook ben ik geboren in het jaar van de slang. Welke astrologische stroming je ook neemt, ik ga niet goed op grijs en mistig, regen en natte kou. Sneeuw en zon kan ik wel vreugde aan ontlenen. Maar toch lig ik het liefste bloot in de de zon, die mijn lichaam tot op het bot verwarmd. Gelukkig mag ik binnenkort weer naar een Canarisch Eiland op vakantie. Overigens is te heet ook weer niet goed. Je zou kunnen zeggen, ik ben nogal lastig tevreden te stellen. Terwijl ik zo veel heb om dankbaar voor te zijn.

Tegelijkertijd nodigt de winter uit om naar binnen keren. De winter leert ons dat rust geen pauze is, maar een noodzakelijke fase van groei. Wat in stilte wordt gevoed, komt later krachtig naar buiten. Dit schrijft Bianca Coorengel op haar Place of Calm. Ik ben het er helemaal mee eens, maar het kost me moeite. Omdat het van je vraagt thuis te komen in jezelf en dat gaat niet vanzelf bij mij. Ik terg mezelf met gedachten: Wat draag ik bij? Aan de vrede op de wereld, die zo vreselijk in de fik staat? Waarom doe ik weinig concreets om Trump te stoppen, de oorlog in Gaza een halt toe te roepen, vluchtelingen te helpen? Afgezien van het ondertekenen van allerlei petities en het sturen brieven via Amnesty International? Waar besteed ik mijn vrije tijd aan? Sinds ik 12 jaar geleden kanker kreeg, is mijn motto: doe waar je plezier in hebt.

Ik kraak de walnoten uit eigen tuin en kook allerlei fruit dat in de diepvries ligt tot lekkere jams en moes. Ik laat lokaal rundvlees stoven tot een heerlijke maaltijd. Ik lees kookboeken ter inspiratie en haal kraakverse groenten bij de tuinderij in de buurt. Ik hou van koken, het zou me plezier moeten doen. Maar ik voel het niet.
Ik brei, eindelijk weer voor mezelf, nu ik een langdurige opdracht heb afgerond. Ik weet dat ik me opgelucht moet voelen, maar ik voel het niet.
Ik besteed mijn tijd aan vrijwilligerswerk, ik stel me weer verkiesbaar in mijn gemeente, ik modereer een gespreksgroep op kanker.nl en ik schrijf notulen voor de regionale naturistenvereniging. Het is heel nobel dat ik dit doe en ik maak deel uit van al die kleine gemeenschappen. Het geeft me bedding, maar geen glimlach.
Ik schrijf mijn vingers blauw. Ik typ zo vaak als er nog tijd over is en ik probeer er zo veel mogelijk tijd vrij te maken. Ik werk aan mijn nieuwe roman en ik schrijf blogs. Het helpt me mijn eindeloze gedachten en wirwar aan gevoelens helder te krijgen. Schrijven is mijn passie, mijn grote energiegever. Waarom voel ik dan niks?

Ik hoor de stem van mijn moeder: Het is belangrijker hoe je iets doet dan wat je doet. En de stem van de moeder van mijn beste vriendin: Pas goed op jezelf, je bent kostbaar. En dat is het. Ik moet ophouden mijn stinkende best te doen. Zelfs voor al die dingen die ik normaal gesproken leuk vind. Iets meer de waan van de dag en de flow mijn leven laten bepalen. Mijn man die voorstelt dat ik mee ga aankomend weekend naar Brussel. Mijn zus uitnodigen hier heen te komen. Gewoon een beetje gek doen. Huppelen tijdens het hond uitlaten. Zoals de eerste lammetjes die al weer in de wei staan. Niet altijd zo serieus. Een beetje achterover leunen en de dingen laten gebeuren die gebeuren moeten. De wereldvrede bewerkstelligen mag ik wellicht aan anderen overlaten.

Terwijl ik dit typ hoost het van de regen, het is waterkoud. Het liefst was ik thuis gebleven bij het knisperend houtvuur in de kachel. Toch ben ik naar mijn atelier gelopen in het stikdonker. Omdat ik weet dat dit me goed doet. Zelfs al voel ik me zo ontevreden. Ik ben blij dat ik hier zit en ik laat een traan.